اثاث کشی

خانه‌ی نو

برای آنان که پرویز تناولی را می‌شناسند

هیچ

زیبایی

کاپشن چرم سیاه با قطره‌های رویش، پوست عرق‌کرده‌ای است سرشار از ذره‌بین‌های ریز. زیپ برنجی‌اش را تا گردن بالا می‌کشم که ذره‌بین‌ها پیراهن نازکم را خال خال نکنند. دختری که از روبرو می‌آید با چتری که باز می‌کند گل نیلوفر وارونه‌ای می‌شود که دماغش را با دستمال کاغذی بگیرد. با عجله از میان او و جوی آب می‌گذرم و ضربه‌ی سبک دستمالش را پشت پوست دستم حس می‌کنم. لابد برای جوی نشانه رفته بود.

هفت فرمان بوشمن

۱- آن آدم سبزمو را نگاه کن که دارد بچه‌ای را کتک می‌زند.
۲- آن آدم سبزمو بدکار است.
۳- آدم‌های سبزمو بدکارند.
۴- آدم‌های سبزمو به هرکس حمله می‌کنند.
۵- آدم سبزموی دیگری هست؛ او را بزن پیش از آن‌که تو را بزند.
(آدم سبزمو که کاری نکرده تا تهاجم کسی را برانگیزد، برای دفاع از خود دست به خشونت متقابل می‌زند).
۶- ملاحظه بفرمایید! یعنی این‌که: آدم‌های سبزمو بدکار هستند.
۷- همه‌ی آدم‌های سبزمو را بزن.

از باغ‌وحش انسانی
اثر دزموند موریس

سه و نه دقیقه

ناخوشم من
زندگی در من اثر کرده

پی مر‌گم
پی دیوار کوتاهی
که از آن بپرم: بی‌ترس

زندگی، جنگ و دیگر هیچ

نیک‌آهنگ کوثر در مطلب کوتاهی با همین عنوان نوشته:
«وقتی کتاب زندگی، جنگ و دیگر هیچ او [فالاچی] را خواندم، از جنگ متنفر شدم.
امروز بوی جنگ به مشام می‌رسد. و آن احساس منفی علیه این پدیده شوم دارد مرا می‌خورد.»

با خودم فکر می‌کردم بلا نسبت ما، مردم چه خاطرات دردناکی از جنگ دارند.

When you read...

Last night, when we were talking up here round the fire, I began to think that the very soul of the world is economic, and that the lowest abyss is not the absence of love, but the absence of coin.

We are not concerned with the very poor. They are unthinkable, and only to be approached by the statistician or the poet.

E.M.Forster
From Howard's End