بندهاي هستي
در بند خرده فرهنگها هستيم. در بند يكي از جهانهايي كه به طور موازي در كنار هم امتداد دارند. در بند استعارهء غالب تحميل شده اي كه خوانش خاصي از جهان را تثبيت مي كند. هر گونه فكر باز و خارج از استعاره، فراروي محسوب مي شود و نتيجه اي جز دوشقگي شخصيت در بر ندارد. هرگز معياري براي سنجش استعاره نيست، مگر يك اعتقاد، مثلا "وجود حقيقتي دروني" يا "اصالت فايده". اما وراي جذميت اعتقاد، ديگر معياري نيست؛ تلاش براي درك اين جهانهاي موازي منجر به تجزيهء شخصيت و ايجاد كثرتي از زندگيهاي موازي و ناخودآگاه دروني مي گردد. مي توان گفت "چند شخصيتي" بيماري انسانهاي هوشمند دوران ماست. كساني كه مي توانند سازش ناپذيري و رد ناپذيري ادراكات هستي شناسانهء گوناگون به دليل وجود كمالها و نقصانهاي سنجش ناپذير در هر يك را تشخيص دهند. همين طور مي توان گفت واقعيت مانند سطوحي معلق در فضاست كه به هر يك مي توان فروغلتيد؛ و از هر يك مي توان به حقيقت نگريست، بي آن كه ترجيحي در ميان باشد. در عين حال هيچ سازشي هم در كار نيست. دقيقا چون واقعيتها سطوح مجزايي هستند؛ و چون پله هايي كمابيش خم و صاف، معلق در فضا. مسير ميان پله ها پيمودني نيست. براي توصيف دقيق حركت ميان اين سطوح بايد فعل "افتادن" يا "درغلتيدن" را به كار برد. نوعي ديوانگي است ميان سطوح حركت كردن؛ چون تنها آسايشي را كه جهان كنوني برايمان فراهم كرده و آن چشم فرو بستني بي اختيار و بي گناه از واقعيتهاي دردناك و نامطلوب است، از كف مي دهيم و بدين ترتيب هر لحظه بر تيرگيها مي افزاييم.
در بند خرده فرهنگها هستيم. در بند يكي از جهانهايي كه به طور موازي در كنار هم امتداد دارند. در بند استعارهء غالب تحميل شده اي كه خوانش خاصي از جهان را تثبيت مي كند. هر گونه فكر باز و خارج از استعاره، فراروي محسوب مي شود و نتيجه اي جز دوشقگي شخصيت در بر ندارد. هرگز معياري براي سنجش استعاره نيست، مگر يك اعتقاد، مثلا "وجود حقيقتي دروني" يا "اصالت فايده". اما وراي جذميت اعتقاد، ديگر معياري نيست؛ تلاش براي درك اين جهانهاي موازي منجر به تجزيهء شخصيت و ايجاد كثرتي از زندگيهاي موازي و ناخودآگاه دروني مي گردد. مي توان گفت "چند شخصيتي" بيماري انسانهاي هوشمند دوران ماست. كساني كه مي توانند سازش ناپذيري و رد ناپذيري ادراكات هستي شناسانهء گوناگون به دليل وجود كمالها و نقصانهاي سنجش ناپذير در هر يك را تشخيص دهند. همين طور مي توان گفت واقعيت مانند سطوحي معلق در فضاست كه به هر يك مي توان فروغلتيد؛ و از هر يك مي توان به حقيقت نگريست، بي آن كه ترجيحي در ميان باشد. در عين حال هيچ سازشي هم در كار نيست. دقيقا چون واقعيتها سطوح مجزايي هستند؛ و چون پله هايي كمابيش خم و صاف، معلق در فضا. مسير ميان پله ها پيمودني نيست. براي توصيف دقيق حركت ميان اين سطوح بايد فعل "افتادن" يا "درغلتيدن" را به كار برد. نوعي ديوانگي است ميان سطوح حركت كردن؛ چون تنها آسايشي را كه جهان كنوني برايمان فراهم كرده و آن چشم فرو بستني بي اختيار و بي گناه از واقعيتهاي دردناك و نامطلوب است، از كف مي دهيم و بدين ترتيب هر لحظه بر تيرگيها مي افزاييم.
<< Home