شادابی شکننده



چشمان درخشان میان صورت تکیده. بدن رهیده در صندلی چرخدار. جیر پوشیده سر تا پا. با وقار لمیده بر تکیهء مخملین لاجوردی. دستان دستکش پوش بی حرکت، بسته به دسته های پهن با نخی نرم.
کسی، انگار برادر، مهربانانه او را به پیش می راند.
آنچه در یاد می ماند، پاپیون ظریف نیلی پشت صندلی است و وارهیدگی چهرهء جوان. چهره ای هنوز بی آلایش که اکنون طره ای مو به میانش دویده. چهره ای آرام و دور مانده از شور و سودای جوانی. از جوانی رسته و به جاودانگی پیوسته. با چشمخانه ای کمی گود، بینی استخوانی، و گونه های کم جلا اما با نشاط؛ شادابی شکننده؛ پذیرش، زندگی و گذشتگی؛ تسلیم، بی نیازی، خشنودی.
کسی، انگار مادر، صبورانه غذا به دهانش می گذارد.
او ام اس دارد.