صف برفي



او اصلا اينجا نيست. همراه ما نيست. ما كه در اين سرزمين دور، ميان سروهاي سر به آسمان ساييده، روي پيچكهاي در هم تنيده، زير ابرهاي تا زمين رسيده سفر مي‌كنيم. ما كه راه را نم زده و سرد و كز كرده مي‌پيماييم. ما كه ساعتها را در صف دراز و دلگير خوشي گردشگران، چشم دوخته بر سرهاي بيشمار پيش روندگان، زير نور هرزهء نگاه از پس آيندگان مي‌گذرانيم.
ماشينهاي رنگارنگ با سواران گوناگونشان، همه در صف بيشمار، بر اين جادهء باريك در آرزوي حركت به سوي مقصد بازمانده‌اند. برف سفيد و يكدست و انباشتهء گرد جاده، محملي گشته براي شادي در راه ماندگان، براي بازي كودكان، براي نگاه خيرهء بزرگسالان.
تا زانو فرورفته در برفها، از قنديلهاي بزرگ يخ آويخته از صخره‌ها عكس مي‌گيرم، از كودكان بازيگوش برف در دست، از جوانان نورسيدهء افتاده در برف.
عصر است. شايد حتي تا فردا در اين صف بي‌منتها گرفتار باشيم. كه مي داند؟ برف بازيچهء سهمگيني است. چه بسيار كساني كه به درونش گام نهاده‌اند و هرگز بيرون نيامده‌اند. شايد آنگاه كه با بدن كرخ شده از سرما، در انتظار مرگ زودهنگام، تصاوير گذراي زندگي از دست رفته را يك به يك اما به سرعت تماشا مي‌كرده‌اند، از خود پرسيده‌اند: اكنون او كجاست؟