مریم
کجایی که غریبیام را ببینی؟
تک تمشک درخت توتم، مریم.
کجایی که دست دراز کنی و مرا نارسیده بچینی؟
کجایی که گونهات را خیالوار به نرمهی دستت بچسبانی و مرا که با نخستین باد از شاخه میافتم، به تماشا بنشینی؟
کجایی که سرانگشتانت رنگ مرا بگیرند، که پیراهنت را برایت خالمخالی کنم،
وقتی قل میخورم در دامانت؟
تک تمشک درخت توتم، مریم.
کجایی که دست دراز کنی و مرا نارسیده بچینی؟
کجایی که گونهات را خیالوار به نرمهی دستت بچسبانی و مرا که با نخستین باد از شاخه میافتم، به تماشا بنشینی؟
کجایی که سرانگشتانت رنگ مرا بگیرند، که پیراهنت را برایت خالمخالی کنم،
وقتی قل میخورم در دامانت؟
0 پسنوشتها:
Post a Comment
<< Home